Prnjavor kakvog pamti iz sedamdesetih i osamdesetih godina – stari hotel u centru grada, seoske fudbalske utakmice pod Vučijakom, zlatna žitna polja, stočna pijaca, partije šaha u Potočanima i ljudi različitih nacionalnosti koji su živjeli jedni pored drugih – ostao je trajno u sjećanju Radovana Jazića, nekadašnjeg koordinatora i instruktora za dalekovode visokog napona. Njegova priča o Prnjavoru počela je upravo uz jedan od najvećih elektroenergetskih projekata tog vremena.
Jazić se početkom sedamdesetih zaposlio u „Elektroprenosu Bosne i Hercegovine“, Pogon Banja Luka. Jedan od prvih ljudi preko kojih je upoznao prnjavorski kraj bio je njegov kolega Štefan Hemon, rodom iz Šibovske, sela podno Vučijaka.
Hemon ga je jedne subote pozvao da zajedno „fićom“ odu u njegov rodni kraj i pogledaju utakmicu tadašnje seoske fudbalske lige.
Za Jazića je to bio prvi pravi susret sa Prnjavorom i njegovim selima.
Posebno ga je impresionirao život podno Vučijaka. Fudbal se igrao bez današnje infrastrukture i svlačionica, ali su utakmice bile redovne i predstavljale važan dio života sela. Istovremeno je upoznao i ono po čemu je Prnjavor decenijama bio prepoznatljiv – njegovu nacionalnu i kulturnu raznolikost.
Šibovska i okolna sela bila su dom Ukrajincima, Italijanima i drugim narodima koji su živjeli jedni uz druge, čuvajući svoje običaje i istovremeno stvarajući specifičan prnjavorski duh.
Prnjavor kao baza velikog elektroenergetskog poduhvata
Još snažnija veza sa Prnjavorom nastala je kroz izgradnju dalekovoda 400 kV Banja Luka–Tuzla, jednog od velikih elektroenergetskih projekata tog vremena, zajedno sa trafostanicama 400 kV Banja Luka u Ramićima i Tuzla u Ljubačama.
Jazić je bio dio ekipe koja je imala odgovoran zadatak da obiđe stubove na trasi i evidentira eventualne nedostatke prije tehničkog prijema.
Posao nije bio jednostavan. Do pojedinih stubova trebalo je pješačiti i po sat vremena kroz teško pristupačan teren. Radilo se po velikim ljetnim vrućinama, kiši i pljuskovima, dok su grmljavinska nevremena predstavljala ozbiljnu opasnost i često prekidala posao. Posebno zahtjevan bio je teren planine Ozren.
Tokom tri mjeseca rada Prnjavor je bio baza ekipe.
Radnici su bili smješteni u starom hotelu u centru grada, a upravo su ta tri mjeseca Jaziću omogućila da Prnjavor upozna mnogo bolje nego što bi to mogao tokom obične posjete.
Uz naporan posao ostale su i brojne anegdote. Pamti vozača Asima, koji bi rano ujutro od žena po prnjavorskim selima kupovao jaja, a jednom je kupio čak i tele, stavio ga u Land Rover i otišao prema Sarajevu, ostavljajući ostatak ekipe u Prnjavoru do narednog dana.
Hranili su se uglavnom u hotelskom restoranu, a povremeno i u maloj kafani nedaleko od hotela.
Nakon višemjesečnog rada, preko Maglaja su stigli do Tuzle. Posao je završen, nedostaci otklonjeni, a dalekovod predat na upravljanje pogonima u Banjoj Luci i Tuzli.
Prosjek, Orašje i Potočani kakvi su nekada bili
Početkom osamdesetih godina posao je Jazića ponovo vratio u prnjavorski kraj. Ovoga puta radilo se o redovnim obilascima i kontroli stubova.
Tako su se vratila i poznata imena prnjavorskih sela – Prosjek, Orašje i Potočani.
Njegovo sjećanje na tadašnji Prnjavor nije vezano samo za posao i dalekovode. Pamti ogromna žitna polja, pšenicu, zob i djetelinu, seoske puteve i pejzaže koji su obilježavali ovaj dio Prnjavora prije više od četiri decenije.
Put prema Prosjeku bio je običan, neravan njivski put, potpuno drugačiji od današnjih saobraćajnica.
U Potočanima je tokom jednog od obilazaka našao vremena i za partiju šaha sa mještanima.
Pamti i veliku stočnu pijacu uz put Banja Luka–Prnjavor, koja je tada bila važan dio privrednog i društvenog života ovog kraja.
Ali Prnjavor iz njegove mladosti nisu činili samo putevi, sela i posao.
Pamti ga kao živ grad, poznat po lijepim djevojkama, bogatoj tradiciji nacionalnih manjina i momačkim izlascima koji su znali potrajati do ranih jutarnjih časova.
Od starog hotela do modernog grada
Prošlo je više decenija od vremena kada je Jazić sa kolegama obilazio trasu dalekovoda, a već 14 godina nalazi se u penziji.
Prnjavor je u međuvremenu posjetio nekoliko puta.
Promjene su, kaže, ogromne.
Umjesto grada kojeg pamti iz mladosti, danas vidi moderan Prnjavor, sa novim stambenim zgradama, uspješnim preduzećima, trgovačkim objektima i potpuno drugačijom infrastrukturom.
I raduje ga što grad napreduje.
Ipak, u njegovom sjećanju posebno mjesto i dalje pripada onom Prnjavoru iz sedamdesetih i osamdesetih – starom hotelu, Vučijaku i Šibovskoj, Prosjeku, Orašju i Potočanima, njivskim putevima, zlatnim poljima i ljudima koje je upoznao radeći posao kojem je posvetio svoj život.
„Kao nekadašnji koordinator i instruktor za dalekovode visokog napona, ponosan sam što sam dio svog radnog vijeka i mladosti utkao u temelje ovog kraja. Prnjavor i njegova prelijepa sela ostaju moja vječna inspiracija i uspomena koja će živjeti dok god kuca moje srce“, poručuje Radovan Jazić.
Njegovo svjedočenje danas je više od lične uspomene. Ono je mali zapis o jednom drugačijem Prnjavoru – gradu i njegovim selima prije pola vijeka, vremenu velikih infrastrukturnih projekata, makadamskih i njivskih puteva, seoskih fudbalskih liga, velikih pijaca i života koji je tekao mnogo sporije nego danas.
Radovan Jazić
za prnjavorinfo.koordinator i instruktor za dalekovode visokog napona u penziji
