Tokom osamdesetih godina prošlog vijeka u Prnjavoru su se često vodile rasprave o razvoju Zanatskog centra i namjeni poslovnih objekata u njegovom sklopu. Jedna od tema koja je izazvala pažnju javnosti odnosila se na otvaranje kafe-bara „Košuta“, što je dovelo do brojnih reakcija odbornika, opštinskih organa i samih zanatlija. U nastavku donosimo tekst objavljen u tadašnjoj Glasu Srpske.
Zašto je kasnila odluka
● Kafe—bar „Košuta“ izazvao različita reagovanja
PRNJAVOR — Rijetko koje delegatsko pitanje, kao ono postavljeno na posljednjoj sjednici Skupštine opštine Prnjavor je izazvalo različite reakcije i nezadovoljstvo skupštinskih delegata. Delegati Mladen Kljunić i Milovan Vukajlović pitali su kako se i pored odluke o zanatskim djelatnostima u novoizgrađenom Zanatskom centru u Prnjavoru, donesene septembra 1986. godine, kojom se zabranjuje otvaranje objekata za obavljanje ugostiteljske djelatnosti, moglo desiti, da početkom ove godine počne sa radom kafe—bar „Košuta“. Usmeni odgovor dat je odmaha na sjednici, a pismeni na slijedećoj, ali nisu ublažili nezadovoljstvo delegata koji samo insistiraju na sprovođenju skupštinskih odluka za koje su i sami glasali.
● Kako se desilo da je odluka djelovala neobavezujuće za vlasnika kafe—bara „Košuta“ Vojislava Samardžića iz Donjih Palačkovaca, pitali smo potpredsjednika Izvršnog odbora Skupštine opštine Prnjavor, Vladu Vidića?
— Na prijedlog društveno—političkih organizacija i rasprave na Izvršnom odboru, a u namjeri da izbjegnemo sudbinu zanatskih centara u Banjaluci i drugdje, u kojima su stvorene prave male „kafanske oaze“. U septembru prošle godine na sjednici Skupštine opštine donesena je odluka kojom se onemogućuje obavljanje ugostiteljske djelatnosti u Centru. Odluka je u pomenutom slučaju neobavezujuća i pored odbijanja neobavezujuci i pored odbijanja neobavezujuci i pored odbijanja neobavezujuci i pored odbijanja neobavezujuci i pored odbijanja neobavezujuci i pored odbijanja neobavezujuci i pored odbijanja da mu se izda rješenje, zbog toga što je vlasnik novoizgrađenog objekta podnio zahtjev za otvaranje kafe—bara „Košuta“ u avgustu 1986. godine, znači prije donošenja ovog opštinskog propisa, tako da je u ovom slučaju neprmjenjiv, jer se nije dao propis ne može primjenjivati retroaktivno. Nakon žalbe stranke drugostepenom organu, Republički komitet za turizam i ugostiteljstvo je decembra 1986. godine po drugi put poništio rješenje nadležnog opštinskog organa uprave u Prnjavoru o odbijanju zahtjeva Vojislava Samardžića za obavljanje samostalne ugostiteljske djelatnosti. Tako se desilo da i pored postojeće odluke, istina zakašnjele i neprimjenjive u ovom slučaju, da smo morali izdati dozvolu za rad — kaže Vlado Vidić.
Ovaj slučaj (koji to u stvari i nije) samo govori i opominje kako se zbog nelagovremene reakcije stručne službe, koja je pripremala skupštinsku odluku, i pored dobre namjere svih koji su je potpisali u Skupštini i njenih organa, a otvaraju se i brojna druga pitanja: zašto se nije jasno i na vrijeme definisala namjena novog Zanatskog centra, kako se zainteresovani građani koji su izgradene objekte uložili znatna sredstva ne bi doveli pred svršen čin naknadno, donošenjem odluke?
Ovakav način rada, sigurno je, samo još više podsjecje grane na kojima sjedimo. Deklarativno se izražavamo, podržavajući napore društva za razvoj privrede, a ovakvom praksom demorivišuće djelujemo na one koji su spremni da angažovanjem sopstvenih sredstava obezbijede sebi i drugima posao, a društvu materijalnu dobit.
Miroslav BJELIĆ – Glas Srpske 1988. godina
